Սերովբեական մտասևեռում



«Ես տեսա Աստծո հաստատությունը՝ անեղծ, վեհապայծառ Նախասկիզբը, որն ամեն մի ազատագրված մոնադայի օժտում էր  Աստվածակերպ ճառագմամբ: Հավասարության ինչպիսի՜ երանություն, որը չի բացառում ոչ մեկին, որտեղ խանդը տեղ չունի... Սակայն հուրը չէր մնում մանրակերտ ու սահամանափակ: Այն գաղափարի աճող պարույր էր: Կետից շրջաններ էին սկիզբ առնում և ժամացույցի սլաքների պես տարածության մեջ կոն էին ձևավորում,  որը ոսկյա սանդուղքի պես դեպի վեր էր ձգվում՝ զննելով խորքերը, միակցելով անկցելին:

Ի՞նչ տարբերություն կա այդ դեպքում մեր միջև. ոչ մի տարբերություն: Այն, ինչը բաժանարար է, մեր մեջ տեղ չունի: Այն ամենն, ինչը տարբերակում է սփռում, մեր մեջ տեղ չունի, զի մենք լի ենք Նրա սիրով: Եվ ծաղկաթերթի շիկնանքը թափանցիկ է մեզ համար, քանզի նրա լույսը դուրս է հորդում ողջ գոյից, ինչպես հրաշակերտ լուսափեղկից:

Հարու՜ստ ես, ով շնորհաշատ ու շռայլ բնություն, քո շողերն ամենուր սփռում են կատարյալ ու պարզ պայծառափայլություն, որը բացվում է իր կիսաթափանց քողով, ինչը պարուրվում է խորհրդավորությամբ և երփներանգ նկար դառնում մանկան ուրախ հայացքի դեմ: ԵՍ ԿԱՄ, և քանի որ ԵՍ ԿԱՄ՝ դու կաս, մենք կանք, նրանք կան. Այն կա: Ամեն ինչ կիզակետվում է ալեհույզ, բաբախող աշխատանքի նպատակասլաց միասնության՝ գործողության մեջ, որում հակառակությունը տեղ չունի, քանզի ամենայն ինչ նպատակաուղղված է անհատականության, պատճառի, գործողության, սրտի զարկի, միասնության, հղացման կրակի և անընդհատության դրսևորմանը:  Անընդհատությունն ու անմահությունը մեկ են, և այն ամենն, ինչը դիմանում է ժամանակի փորձությանը, արժեքավոր է. և այն, ինչն արժեքավոր է, դիմանում է ժամանակի փորձությանը՝ հանուն իր բարձրագույն փառքի վերականգնման, անճանաչելիության հավերժ նահանջող շղարշներից անդին:

Վերջնական նպատակից զատ՝ ոչինչ վերջավոր չէ: Չկա վերջ, կա միայն նոր սկիզբ: Չկա ոչ մի անկում, կա միայն անվերջ բացահայտում: Ջահելացում և նորացում, բարի կամեցողություն և լույսի ընդլայնում. ահա Աստծուն այսպես է երևում դրսևորումը, իսկ Աստվածահայաց դրսևորումն ընդլայնում է այդ դրսևորման սահմանները՝  նրան
օգնական դարձնելով վերածննդի արարման գործընթացում".

"Գործ համբարձման" - Սերապիս Բեյ

Թարգմանությունը և երաժշտությունը՝ Խ. Մանասելյանի